Arbeidsdeskundig Onderzoek en Verzekeringsgeneeskundige Beoordeling: Volgorde en Gebruikelijkheid

In de context van arbeidsongeschiktheid en re-integratie is het belangrijk om te begrijpen hoe de rollen van de verzekeringsarts en de arbeidsdeskundige zich tot elkaar verhouden. De vraag of een arbeidsdeskundig onderzoek gebruikelijkerwijs plaatsvindt voordat een verzekeringsarts wordt geconsulteerd, kan niet eenduidig worden beantwoord zonder de specifieke context van de casus in ogenschouw te nemen. Hieronder wordt ingegaan op de protocollen, vakliteratuur en jurisprudentie die relevant zijn voor deze vraag.

Protocollen en Vakliteratuur

In Nederland is de Wet verbetering poortwachter (Wvp) leidend bij het proces van arbeidsongeschiktheid en re-integratie. Deze wet vereist een gestructureerde en tijdige aanpak van ziekteverzuim. Volgens de richtlijnen van de Wvp is het in het algemeen gebruikelijk dat eerst een verzekeringsgeneeskundige beoordeling plaatsvindt. De verzekeringsarts beoordeelt de medische situatie van de werknemer en stelt vast in hoeverre er sprake is van beperkingen die invloed hebben op de arbeidsgeschiktheid.

Na de medische beoordeling door de verzekeringsarts kan een arbeidsdeskundig onderzoek worden uitgevoerd. De arbeidsdeskundige richt zich op de praktische gevolgen van de door de arts vastgestelde beperkingen voor het werk. Dit onderzoek omvat een analyse van de mogelijkheden voor re-integratie in de eigen functie, aangepast werk of ander werk binnen of buiten het bedrijf.

Vakliteratuur, zoals de “Leidraad Arbeidsdeskundige Onderzoek” van de Nederlandse Vereniging van Arbeidsdeskundigen, bevestigt deze volgorde. De leidraad beschrijft dat de arbeidsdeskundige een vervolg geeft aan de medische beoordeling door de verzekeringsarts. Dit gebeurt door te onderzoeken welke taken de werknemer nog kan uitvoeren, rekening houdend met de medische beperkingen.

Jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep (CRvB)

In de jurisprudentie van de CRvB zijn er diverse uitspraken die de volgorde en relatie tussen verzekeringsgeneeskundige en arbeidsdeskundige beoordelingen verduidelijken. In CRvB 21-12-2011, ECLI:NL:CRVB:2011:BU9900, benadrukt de Raad het belang van een gedegen medische beoordeling voordat er een arbeidsdeskundig onderzoek plaatsvindt. De uitspraak stelt dat de verzekeringsgeneeskundige beoordeling een noodzakelijke basis vormt voor het daaropvolgende arbeidsdeskundig onderzoek.

Daarnaast stelt CRvB 15-04-2015, ECLI:NL:CRVB:2015:1332, dat het arbeidsdeskundig onderzoek niet op zichzelf kan staan zonder de medische context duidelijk te hebben. De CRvB heeft in meerdere gevallen geoordeeld dat het overslaan van de verzekeringsgeneeskundige beoordeling kan leiden tot onvolledige of onjuiste conclusies in het arbeidsdeskundig rapport.

Praktische Overwegingen en Uitzonderingen

Hoewel de beschreven volgorde van eerst een verzekeringsgeneeskundige beoordeling en daarna een arbeidsdeskundig onderzoek als de norm wordt beschouwd, kunnen er uitzonderingen zijn. In sommige situaties kan het voorkomen dat een arbeidsdeskundig onderzoek parallel aan de medische beoordeling loopt, bijvoorbeeld wanneer er sprake is van duidelijke en niet-medische belemmeringen voor werkhervatting, zoals organisatorische of logistieke problemen binnen het bedrijf.

Werkgevers en werknemers kunnen in overleg met de arbodienst besluiten om een arbeidsdeskundig onderzoek eerder te laten plaatsvinden, vooral als er snel gehandeld moet worden in het kader van re-integratie. Dit kan echter alleen effectief zijn als er al voldoende medische informatie beschikbaar is om een zinvolle arbeidsdeskundige beoordeling te maken.

Conclusie

Samenvattend is het gebruikelijk dat een verzekeringsgeneeskundige beoordeling voorafgaat aan een arbeidsdeskundig onderzoek. Deze volgorde is vastgelegd in protocollen, vakliteratuur en ondersteund door jurisprudentie van de CRvB. De verzekeringsarts legt de medische basis waarop de arbeidsdeskundige kan voortbouwen om de mogelijkheden voor re-integratie in kaart te brengen. Hoewel er uitzonderingen mogelijk zijn, is het essentieel dat er voldoende medische informatie beschikbaar is om het arbeidsdeskundig onderzoek effectief te maken. Werkgevers en werknemers dienen deze volgorde te respecteren om een effectieve en juridisch houdbare re-integratie te waarborgen.