De Rol van Werkgever en Bedrijfsarts bij Arbeidsongeschiktheid

Bij de vraag of een werkgever altijd het advies van een bedrijfsarts moet opvolgen, vooral wanneer een medewerker aangeeft dat het niet lukt om aanwezig te zijn op het werk, spelen meerdere aspecten een rol. Het is een complexe kwestie die zowel juridisch, medisch als organisatorisch van aard is. Om deze vraag adequaat te beantwoorden, moeten we kijken naar de protocollen, vakliteratuur en relevante jurisprudentie.

De Rol van de Bedrijfsarts

De bedrijfsarts heeft een cruciale rol in het beoordelen van de arbeids(on)geschiktheid van een werknemer. Volgens de Arbeidsomstandighedenwet (Arbowet) is de werkgever verplicht om een bedrijfsarts in te schakelen voor het medisch beoordelen van de werknemer. De bedrijfsarts geeft advies over de mogelijkheden en beperkingen van de werknemer in het kader van werkhervatting en re-integratie.

Het advies van de bedrijfsarts is gebaseerd op medische expertise en is gericht op het bevorderen van de gezondheid en werkhervatting van de werknemer. De bedrijfsarts kan adviseren over eventuele aanpassingen in het werk of werken onder bepaalde voorwaarden.

Verantwoordelijkheden van de Werkgever

De werkgever heeft de plicht om het advies van de bedrijfsarts serieus te nemen, maar is niet wettelijk verplicht om het advies in alle gevallen zonder meer op te volgen. De werkgever moet het advies wegen tegen andere bedrijfsbelangen en kan besluiten om het advies niet op te volgen als er zwaarwegende redenen zijn. Echter, het niet opvolgen van een bedrijfsartsadvies kan juridische en organisatorische consequenties hebben.

Volgens de Wet verbetering poortwachter (Wvp) zijn werkgevers en werknemers samen verantwoordelijk voor de re-integratie. Dit betekent dat er een actieve rol wordt verwacht van beide partijen in het re-integratieproces, waarbij het advies van de bedrijfsarts een belangrijke leidraad vormt.

Jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep (CRvB)

De jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep biedt richting in hoe dergelijke situaties beoordeeld worden. Een belangrijke uitspraak van de CRvB (ECLI:NL:CRVB:2007:BA5160) stelt dat het advies van de bedrijfsarts in beginsel leidend is, tenzij er concrete aanwijzingen zijn dat dit advies onjuist is. De werkgever kan niet zomaar afwijken van een bedrijfsartsadvies zonder goede onderbouwing.

Een andere relevante uitspraak (ECLI:NL:CRVB:2011:BR3461) benadrukt dat de werkgever bij twijfel aan het advies van de bedrijfsarts een second opinion kan aanvragen. Dit biedt een mogelijkheid om een objectieve en onafhankelijke beoordeling te krijgen van de situatie van de werknemer.

Praktische Overwegingen

• Communicatie: Het is van belang dat er open en transparante communicatie plaatsvindt tussen werkgever, werknemer en bedrijfsarts. Dit helpt om tot een gezamenlijke oplossing te komen die in het belang is van alle partijen.
• Documentatie: Zorg voor een goede documentatie van alle adviezen, beslissingen en communicatie. Dit kan van belang zijn bij eventuele juridische procedures.
• Flexibiliteit: Wees bereid om flexibel te zijn in het vinden van oplossingen, zoals het aanpassen van werktijden of -omstandigheden, om de werknemer te ondersteunen bij de werkhervatting.

Conclusie

Hoewel een werkgever niet verplicht is om altijd het advies van de bedrijfsarts op te volgen, is het in de meeste gevallen wel aan te raden om dit te doen. Het negeren van een dergelijk advies zonder goede redenen kan leiden tot juridische geschillen en kan schadelijk zijn voor de werkrelatie. Het is van belang dat werkgevers goed geïnformeerd zijn over de rechten en plichten binnen de kaders van de Arbowet en de Wvp. Het is verstandig om bij twijfel of onenigheid over het advies van de bedrijfsarts een second opinion te overwegen.

Ten slotte, een goede samenwerking en communicatie tussen alle betrokken partijen is cruciaal voor een succesvolle re-integratie. Door het advies van de bedrijfsarts serieus te nemen en open te staan voor dialoog, kunnen werkgevers en werknemers samen werken aan een duurzame terugkeer naar werk.